donderdag 18 juli 2013

't Atelier van Tante An

Het moest er nu maar eens van komen: ’t Atelier van Tante An LIVE. Voor iedereen te aanschouwen en te lezen.

Ik ben Annemarie.
An voor intimi.
Mama An voor Pelle.
Tante An voor Eline. En voor jullie.

Waarom “’t Atelier van Tante An’ als ik ook ‘gewoon’ An en vooral hartstochtelijk ‘mama’ An ben? Nou, dat komt eigenlijk door Tante Til. Jullie weet wel, de Tante van Neef Herbert. Met haar kloddertjes roze hier en daar. Zodra in De Familie Knots de aandacht werd gericht op deze Tante, klonk altijd een onheilspellende stem: “…ondertussen… in het atelier van Tante Til…” en dan meestal kreeg je een beeld te zien van ofwel Tante Til in haar soepjurk met een bonbonnetje in haar hand en/of mond, ofwel van Onkel Ix, die met zijn vergrootglas liep te speuren naar tekenen van kwaaie plannen. Nou ja, toen mijn beste vriendin vorig jaar voorstelde om van mijn volgepakte en bezakte schuurtje een Atelier te maken, omdat een Atelier binnenshuis nog niet eens in mijn meest optimistische bui realiseerbaar is. moest ik denken aan dat zinnetje “…ondertussen… in het atelier van Tante Til An…” Vandaar, dus. Dat atelier zelf is trouwens nog steeds een toekomstdroom. Schuurtje staat te vol…

Wat doet Tante An, zoal? Behalve mijmeren over de tijd toen televisie nog wél leuk was? Nou, Tante An haakt met name. Dekens, vooral.


En af en toe een omslagdoek. Of een beestje om te knuffelen.

En daar schrijf ik dan meteen een verhaaltje bij, want iedereen heeft een verhaal, hoe klein ook. Ik klus wat bij (vooral in de vorm van het maken van winkelmodellen) in De Wolboetiek, de plaatselijke wolwinkel in Etten-Leur (en meteen de leukste wolwinkel van het land!), en ik vertaal de patronen – de prachtige patronen – van Wieke van Keulen, in het Engels. En daar maak ik dan weer winkelmodelletjes van :o)


Mama An heeft het vooral druk met het zorgen voor haar Pelle. Over twee weken wordt ie alweer negen, maar dat zou je niet zeggen. Pelle lijdt aan het Pelle-syndroom – zoals men mij op school, met de handen in het haar, meedeelde. Eigenlijk is het het syndroom van Coffin-Siris, maar aangezien dat niemand iets zegt, houden we het op het Pelle-syndroom. 


Hoe vaak ik langskom om te updaten, weet ik niet. Het is zomaar mogelijk dat de laptobber smelt in dit afgrijslijke weer. En als de laptop niet, dan ik wel. Ik ga nog even genieten van mijn Pelle-vrije dag, onder het genot van een kop thee en een handwerkje.

Veel liefs,
Tante An.

3 opmerkingen:

Harmien zei

Hallo daar!! Nijlie heeft een superkont!! Hij wordt echt geweldig. En dat atelier gaat er komen!!

Giovanna zei

Ja, hier ben ik :-) Wat een fantastisch leuk olifantje. Succes met je nieuwe weblog!

nelleke markesteijn zei

Tante Til was voor mij ook een favoriet, samen met de telefoonreactie van opa: "wie spreekt mij?" Geniaal vind ik die :-)).
Ik bewonder je doorzettingsvermogen om dekens te haken, ik ben al blij als ik een omslagdoek af maak.
Wordt de hexagonknuffel ook Nellie the elephant?
Ben benieuwd.
Groetjes, Nelleke